Адам - Sciana

Лавіў усьмешкі сонца

У шосты дзень Эдэма,

Я быў амаль бясконцы,

Я быў амаль што небам.

Усё, ўто трэба, ведаў,

Ды крыкнула дарога:

«Каб быць Эдэма небам,

Спытай дазвол у Бога».

Сьвяточны ранак сёмы

Прыцішыў крыўды пекла,

Я быў амаль што вольны,

Я стаў амаль што ветрам.

Усё, што трэба, ведаў,

Ды крыкнула дарога:

«Усе вятры Эдэма

Пачаткам лічаць Бога».

Мною дыхала зямля —

Я змог!

Я спытаў у Бога: «Я —

Таксама Бог?»

У адказ бязгучны сьмех,

Чорт зь ім.

Першы чалавечы грэх

Стаў маім!

Я — пачатак і канец жывога на Зямлі.

Я настолькі Бог, наколькі Бог — Адам.

Atrapar las sonrisas del sol

En el sexto día del Edén,

yo era casi interminable,

Yo era casi el cielo.

Todo lo que necesitas, lo sabía

Sí, el camino gritaba:

“Ser Edén junto al cielo,

Pide permiso a Dios.

Mañana festiva siete

Calmó los resentimientos del infierno,

estaba casi libre,

Me convertí en casi una brisa.

Todo lo que necesitaba era saber

Sí, el camino gritaba:

“Todos los vientos del Edén

Consideran que Dios es el principio”.

Respiré la tierra -

¡Yo podría!

Le pedí a Dios: “Yo -

¿También Dios?”

Risa silenciosa en respuesta,

Maldición.

El primer pecado humano

¡Se convirtió en mío!

Yo soy el principio y el fin de la vida en la Tierra.

Soy tan Dios como Dios es Adán.