Jaargetijden - Liesbeth List

Het is winter, de sneeuw valt naar beneden

Een man, een kind, een slee, het wit gevroren gras

Ze kijkt naar buiten en staart in 't verleden

Haar liefste lief, de ster van David op z’n jas

En ze weet wel dat er niemand luistert

Maar toch fluistert zij zacht zijn naam

Ooit zal ze hem weer zien

Morgen misschien

't Is lente, nieuwe blaad’ren aan de bomen

Kinderen spelen, schreeuwen, lachen, kattekwaad

Maar in haar hart voelt zij de angst, ze blijven komen

Gierende remmen, stampende laarzen in de straat

En ze weet wel dat er niemand luistert

Maar haar hoop is nooit echt weggegaan

Ooit zal ze hem weer zien

Morgen misschien

Het is zomer, de zon schijnt door de ramen

Een mooi terras, grote drukte op 't plein

Maar zij ziet alleen maar die vergeten namen

Gelaten wachtend op die volgepakte trein

En ze weet wel dat er niemand luistert

Zoveel jaren zijn voorbij gegaan

Toch zal ze hem ooit weer zien

Morgen misschien

Het is herfst, buiten kom je niemand tegen

De storm huilt en de wind heeft vrij spel

En zij zit weer in dat kamp, in kou en regen

Weer neemt ze afscheid, bij de poorten van de hel

En ze weet wel dat er niemand luistert

Ze schrijft zijn naam op het beslagen raam

Ooit zal ze hem weer zien

Morgen misschien

Morgen misschien

't Wordt weer winter

Es invierno, la nieve está cayendo

Un hombre, un niño, un trineo, la hierba blanca congelada

Ella mira hacia afuera y mira hacia el pasado

Su amor más querido, la estrella de David en su abrigo.

Y ella sabe que nadie está escuchando

Pero aún así ella susurra su nombre suavemente

Algún día ella lo volverá a ver.

Tal vez mañana

Es primavera, hojas nuevas en los árboles.

Niños jugando, gritando, riendo, travesuras.

Pero en su corazón siente el miedo, siguen llegando

Frenos chirriando, pateando botas en la calle

Y ella sabe que nadie está escuchando

Pero su esperanza nunca se fue realmente

Algún día ella lo volverá a ver.

Tal vez mañana

Es verano, el sol brilla a través de las ventanas.

Una bonita terraza, grandes multitudes en la plaza.

Pero ella solo ve esos nombres olvidados

Esperando ese tren lleno

Y ella sabe que nadie está escuchando

han pasado tantos años

Sin embargo, ella lo volverá a ver algún día.

Tal vez mañana

Es otoño, no encontrarás a nadie afuera.

La tormenta aúlla y el viento tiene rienda suelta

Y ella está de vuelta en ese campamento, en el frío y la lluvia

Otra vez se despide, a las puertas del infierno

Y ella sabe que nadie está escuchando

Ella escribe su nombre en la ventana empañada

Algún día ella lo volverá a ver.

Tal vez mañana

Tal vez mañana

va a ser invierno otra vez