Even Eeuwig - Liesbeth List

Ik weet dat ik een stofje ben dat meewaait met de winden

Nog kleiner dan een druppel water in de oceaan

Maar mijn handen zoeken door totdat ze houvast zullen vinden

En mijn voeten voelen naar een plek waar ik kan blijven staan

Ik weet niet wie mijn dagen telt, maar alles hier is vluchtig

De eindigheid regeert met harde handen mijn bestaan

En toch wil ik niet verdrinken in een eindeloze ruimte

Ik weiger in een zee van tijd onderuit te gaan

Oh, ik weet dat het voorbij is voordat ik knipper met mijn ogen

Maar ik kan toch niet geboren zijn om zinloos te vergaan

Ook al ben ik dan een bron die op den duur weer op zal drogen

Ik wil met beide benen midden in het leven staan

Het zonlicht kruipt voorzichtig door een kier in de gordijnen

Je doet je ogen open en kijkt me lachend aan

En ik voel me even eeuwig, want de liefde ligt hier bij me

En ik kijk met open ogen naar de zin van mijn bestaan

Sé que soy una mota de polvo que se lleva el viento

Incluso más pequeño que una gota de agua en el océano

Pero mis manos siguen buscando hasta que encuentran agarre

Y mis pies buscan un lugar donde pueda pararme

No sé quién cuenta mis días, pero aquí todo es fugaz.

La finitud gobierna mi existencia con manos duras

Y sin embargo, no quiero ahogarme en un espacio sin fin

Me niego a hundirme en un mar de tiempo

Oh, sé que se acabó antes de parpadear

Pero no puedo haber nacido para perecer sin sentido

Incluso si soy un manantial que eventualmente se secará de nuevo

Quiero pararme con ambos pies en medio de la vida.

La luz del sol se cuela con cuidado a través de una grieta en las cortinas.

Abres los ojos y me miras con una sonrisa

Y me siento eterna por un rato, porque el amor está aquí conmigo

Y miro con los ojos abiertos el sentido de mi existencia