Sanktuarium - PIH

Sanktuarium — to co w życiu ma znaczenie

Sanktuarium — ja, moje sumienie

Opowieść oparta na faktach

Cień pada, słowa jak łzy, pełna karafka

Przeznaczenie wybrało — mam nawijać

Zagubiony w tych wszystkich delfickich maksymach

Idę jak stoik przez martwych drzew sad

Na Mount Blanc popijając koktajl z kruszonego szkła

Od tylu lat w poszukiwaniu mniejszego zła

W oczach zmian kac, blask, życia kwarc

Łapię się ścian, żeby nie upaść, nie zasnąć

Czarnych rzeka myśli wije mi się pod czaszką

Strateg, mistrz, Bóg w ludzkim ciele

Doskonały umysł, majstersztyk intelekt

Taktyk ułożony, bezbłędny plan

Szachownica, starcie figur, master mind

To prawda, głębia, ład, symetria

Ciemna strona wyłączona

Bez złych emocji, negatywu, żołądka żółci

Leczę się, wychodzę z nałogu destrukcji

Głowę kładę na jej łonie, nie odda tego tusz

Dziś nie cierpię na insomnię, na brak snu

Komunia dusz

Mogę umrzeć na deskach tej sceny, u jej stóp

Będę miał spokojną twarz, gdy opadnie kurz

Tych kilka słów, cały mój świat to ból

Po wyburzonych ścianach zostanie tylko gruz

Gdy chce do światła, nadziei, szczypty wiary

Ta cała nienawiść nasza miłość karmi

Wpędzałem się w choroby na własne życzenie

Mam dla kogo, wierzę że to zmienię

We dwoje w jedynym możliwym dla nas kierunku

Mimo wszystkich moich słabych punktów

Wiem co ludzkie, wiem co boskie

Porzuciłem tamto życie bezpowrotnie

Bez ciężaru awantur, alarmów niefartu

Nadstawiania karku, lecących odłamków

Sanktuarium…

Jak złodziej się wkradł mój dysfunkcjonalny świat

Ty zawsze przytulona do mnie jak wiatr

Czułem się zezłomowany i niestety

Nie miałem odwagi zobaczyć tych kilku rzeczy

Gdziekolwiek jesteś, wiem, że czujesz tak jak ja

Beznadziejne problemy oplatają nasz mały świat

Ostatni raz stałem tam, patrzyłem w okno

Znany mi pejzaż - widok na samotność

O sensie życia monolog, jak palec sam

Próbujesz łapać krew uciekającą z ran

I rozmazany tusz do rzęs, oczy pełne łez

Później twarzą w twarz, na zgodę seks

Gdzieś głęboko we mnie ciężka choroba

Zabijałem szczęście by je reanimować

Oczyścić ciało z toksyn dzisiaj muszę

Santuario - lo que es importante en la vida

Santuario - yo, mi conciencia

Una historia basada en hechos

Cae una sombra, palabras como lágrimas, una jarra llena

El destino ha elegido - tengo que hablar

Perdido en todas estas máximas délficas

Camino como un estoico entre los árboles muertos del huerto

En el Monte Blanco, saboreando un cóctel hecho de vidrio triturado

Durante tantos años en busca del mal menor

En los ojos de los cambios, la resaca, el resplandor, el cuarzo de la vida

Me aferro a las paredes para no caerme, para no dormirme

El río de pensamientos negros serpentea bajo mi cráneo

Estratega, maestro, Dios en cuerpo humano

Mente perfecta, intelecto de obra maestra

Una táctica bien redondeada, un plan impecable

Tablero de ajedrez, choque de piezas, mente maestra

Eso es verdad, profundidad, orden, simetría.

Lado oscuro desactivado

Sin malas emociones, negativo, estomago biliar

Estoy en tratamiento, me estoy recuperando de la adicción a la destrucción.

Pongo mi cabeza en su regazo, los cadáveres no me la devuelven

Hoy no sufro de insomnio, de falta de sueño

comunión de almas

Puedo morir en las tablas de este escenario, a sus pies

Tendré una cara tranquila cuando el polvo se asiente

Estas pocas palabras, todo mi mundo es dolor

Solo quedarán escombros tras los muros demolidos

Cuando quiere luz, esperanza, una pizca de fe

Todo este odio alimenta nuestro amor

Me estaba poniendo enfermo por mi propia petición.

tengo alguien por quien creo que lo cambiare

Los dos en la única dirección posible para nosotros

A pesar de todas mis debilidades

Sé lo que es humano, sé lo que es divino

Dejé esa vida para siempre

Sin el lastre de las filas, alarmas de mala suerte

Sacando el cuello, metralla voladora

Santuario…

Cómo un ladrón se deslizó en mi mundo disfuncional

Siempre me abrazaste como el viento

Me sentí desechado y desafortunadamente

No me atrevía a ver estas pocas cosas.

Donde quiera que estés, sé que te sientes como yo

Problemas sin esperanza enredan nuestro pequeño mundo

La última vez que estuve allí, miré por la ventana.

Un paisaje que conozco - una vista de la soledad

Un monólogo sobre el sentido de la vida, como un dedo solo

Intentas atrapar la sangre que se escapa de las heridas

Y rímel corrido, ojos llenos de lágrimas

Más tarde, cara a cara, sexo consensuado

En algún lugar muy dentro de mí una enfermedad grave

maté la felicidad para resucitarla

Necesito limpiar mi cuerpo de toxinas hoy