Płochy - Marcelina

Na twoich rzęsach

Cicho śpi

Za kurtynami oczu twych

Na twoich dłoniach szczypie i

Czasem umyka

Szybkio ją łapiesz

Krótko śpisz

Otwierasz oczy

Kroisz sny

Do twoich palców ciepła krew

Cicho napływa

Zakrętami krąży

Twój rysunek płochy

Chwytasz go przez kartkę

Jak kalkę

Jak ujarzmione konie i

Dzikie wielbłądy z pustyni

Ty je oswajasz dajesz żyć

Swoim językiem

Uczysz je mowy uczysz być

Sprawiasz, że oczy mogą lśnić

Ty nieśmiałą iskrą one twym

Odważnym echem

Zakrętami krąży

Twój rysunek płochy

A gdy on się rodzi

Ty jesteś już głodny

En tus pestañas

el duerme tranquilo

Detrás de las cortinas de tus ojos

Te pica en las manos y

A veces se escapa

La atrapas rápido

duermes brevemente

abres los ojos

Cortas los sueños

Sangre caliente a tus dedos

viene en silencio

se da la vuelta

tu dibujo es carrizo

Lo agarras a través de un pedazo de papel

como papel de calcar

Como caballos domados y

Camellos salvajes del desierto

Los domesticas y los dejas vivir

Con tu lengua

Les enseñas a hablar, les enseñas a ser

haces que los ojos brillen

Chispa tímida, son tuyos

Un eco audaz

se da la vuelta

tu dibujo es carrizo

Y cuando nazca

Tienes hambre ahora