Tatku - Marcelina

Myślała został już

Tylko na fotografii

Z twarzą bez

Oddechu

Myślała z każdym dniem

Są coraz dalej od siebie

A on wciąż tak

Blisko był

I choć kroplą krwi

Krążącą w niej

Niewidzialnym pyłem

Na ramionach jej

Nieobecny już

A najbliżej był

Zapachu łapie cień

W jego ubraniach

Zanurza dłoń

W szuflady dnie

Myślała został już

W tych martwych przedmiotach

A on wciąż tak

Blisko

I choć kroplą krwi

Krążącą w niej

Niewidzialnym pyłem

Na ramionach jej

Nieobecny już

A najbliżej był

Że zapomni jego twarzy

Tego bała się

Że już tylko we śnie może

Porozmawiać z nim

Że nadzieja wciąż ją kłamie

Że znów spotka go

Że go nie ma i nie będzie już

Nie chce wiedzieć, lecz

Choć kroplą krwi

Krążącą w niej

Niewidzialnym pyłem

Tu, na ramionach jej

I blisko choć daleko jest

I tak bardzo chciała wierzyć, że

Nie, nie zostawił jej

Może odszedł lecz

Pozostał w niej

Ella pensó que ya era

solo en la foto

Con una cara sin

aliento

Ella pensó con cada día

se estan separando mas

y todavía lo hace

el estaba cerca

Y al menos con una gota de sangre

circulando en ella

polvo invisible

sobre sus hombros

ausente ahora

Y lo más cercano fue

La sombra capta el olor

en su ropa

Él sumerge su mano

En el fondo del cajón

Ella pensó que ya era

En estos objetos inanimados

y todavía lo hace

Cerrar

Y al menos con una gota de sangre

circulando en ella

polvo invisible

sobre sus hombros

ausente ahora

Y lo más cercano fue

Que ella olvidaría su cara

Eso es lo que ella temía

Que solo en un sueño puede

Hablale

Esa esperanza aún le miente

Que ella lo encontraría de nuevo

Que él no está y ya no estará

Él no quiere saber, pero

Incluso con una gota de sangre

circulando en ella

polvo invisible

Aquí, sobre sus hombros

Y está cerca aunque lejos

Y ella tanto quería creer que

No, él no la dejó.

Aunque tal vez se fue

se quedo en el