Negentientoen - Benny Neyman

Weet je, ik ben nooit meer zo gelukkig geweest als in negentientoen

We liepen als twee verliefde tieners een beetje lang het strand

En het werd al zomer

Een zomer als nooit tevoren

Een zomer die maar eens in de zoveel jaar voorkomt

En er leek geen eind aan te komen

Maar dat bleek achteraf een leugen

Op je blote voeten deed je mij een beetje denken

Aan een vrolijk dartelend veulen

En ik weet nog, ik herinner mij nog heel goed

Wat je tegen mij zei die dag in negentientoen

Heel lang geleden

Een eeuwigheid geleden

Weet je nog, dat niemand het nog weten mocht

Stiekem sliepen wij dat jaar

Haast elke nacht met elkaar

Smoorverliefd liepen we over het Noordzeestrand

Hand in hand in negentientoen

Sindsdien zijn er maanden en jaren verstreken

Maar het lijkt nog of het gisteren was

Ik moet weer aan je denken

Waar ben je?

Wat doe je?

Denk je nog wel eens aan me?

Ik staar naar de golven die nooit de duinen zullen bereiken

Maar weet je, net zo onbereikbaar ben jij voor mij

Mijn voeten zinken steeds dieper weg in het zand

En ik voel de warmte van de zon branden op mijn huid

Weer net als toen, toen in negentientoen

Een eeuw geleden, een eeuwigheid geleden

Weet je nog, dat niemand het nog weten mocht

Stiekem sliepen wij dat jaar

Haast elke nacht met elkaar

Smoorverliefd liepen we over het Noordzeestrand

Hand in hand in negentientoen

Sabes, nunca he sido más feliz de lo que era en diecinueve

Como dos adolescentes enamorados, caminamos un rato por la playa

Y ya era verano

Un verano como nunca antes

Un verano que solo pasa una vez cada tantos años

Y parecía no terminar nunca

Pero eso luego resultó ser una mentira.

En tus pies descalzos me recordaste un poco

A un potro feliz retozando

Y recuerdo, recuerdo muy bien

Lo que me dijiste ese día en diecinueve entonces

hace mucho tiempo

Hace siglos

¿Recuerdas, cuando a nadie se le permitía saber todavía?

Dormimos en secreto ese año.

Casi todas las noches juntos

Locamente enamorados caminamos por la playa del Mar del Norte

De la mano en el siglo XIX

Han pasado meses y años desde entonces

Pero todavía parece que fue ayer.

tengo que volver a pensar en ti

¿Dónde estás?

¿Qué estás haciendo?

¿Todavía piensas en mí?

Miro las olas que nunca llegarán a las dunas

Pero sabes, eres igual de inalcanzable para mí

Mis pies se hunden más y más en la arena

Y siento el calor del sol ardiendo en mi piel

Como entonces, allá por el siglo XIX

Hace un siglo, hace una eternidad

¿Recuerdas, cuando a nadie se le permitía saber todavía?

Dormimos en secreto ese año.

Casi todas las noches juntos

Locamente enamorados caminamos por la playa del Mar del Norte

De la mano en el siglo XIX