Атлантыда -

Вокны маўклівых і высокіх дамоў

глядзяць у вечар надышоўшай вясны.

А ў небе ззяюць тысячы зор, якую сотню гадоў

ужо свецяць, вартуючы нашыя сны.

Назіраюць і сочаць за нашай зямлёй,

глядзяць з увагай на нас з табой.

Скажыце мне, зоры, ці вы бачылі мой край

у старажытныя былыя часы,

князя старога, што свайму сыну казаў: «Ты Раздіму не забывай,

помні: за яе лёс адказваеш ты».

Шмат вырасла дрэваў за гэты час,

цяпер за Радзіму адказвае кожны з нас.

Мы не ідзем у новы дзень, на сонца свет,

спяшаемся схавацца ў едкі дым ад цыгарэт,

запіць сумленне кубкам чорнага віна.

Атлантыда кліча нас (чакае нас), а нас няма.

Ventanas de casas altas y silenciosas

mirando la tarde de la próxima primavera.

Y en el cielo miles de estrellas brillan durante cien años

ya están brillando, custodiando nuestros sueños.

Velando y velando por nuestra tierra,

nos miran a ti ya mí con atención.

Dime, estrellas, ¿has visto mi tierra?

en tiempos antiguos

del anciano príncipe, que solía decirle a su hijo: "No te olvides de Razdim,

recuerda: eres responsable de su destino".

Muchos árboles han crecido durante este tiempo,

ahora cada uno de nosotros es responsable de la Patria.

No vamos a un nuevo día, a un nuevo mundo,

apresurarse a esconderse en el humo acre del cigarrillo,

lava tu conciencia con una copa de vino tinto.

Atlantis nos está llamando (esperándonos) y no estamos allí.