Monotonia - Siles

Powiedz w moim mieście, powiedz, że się da

Zostawić monotonię na chodnikach tego dnia

Gwiazdy wyszły na niebo w poszukiwaniu szans

A nieszczęśliwi na ulice, żeby łapać blask

Nie jestem tym, który zapomina drogi szlak

Bo dzięki temu szanuję drogocenny czas

Niewiele mam go, ale podzielę się z tobą żeby ci go dać

Ludzie nie banknot, jedyna zasada dla wszystkich jebanych szmat

Z każdym krokiem głosy milkną, cisza głośniej woła

Ci co się kręcili blisko wypadają z koła

Nie chcę umrzeć szybko, rzeczywistość za mnie kona

Anioł upadł nisko, tak że pękła aureola

Muszę iść, w głowie gra polifonia

Muszę iść, na smyki kalafonia

Czuję rytm, kroki to alegoria

A za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Muszę iść, leję oliwy do ognia

Oliwy do ognia, oliwy do ognia

Jak wyglądają sny tych co nie widzą nic

Niemi krzyczą o pomoc, ale gdzie jestem ja!

Bardzo boli to co nie widoczne

Jestem niewolnikiem moich potrzeb

Nie namawiaj, bo i tak nie skończę

Przyjdzie taki dzień, kiedy cię pogoni postęp

Jak będziesz daleko to cię dotkne

Kiedy się obrócisz to się potkniesz

Zawsze obok na złe i dobre

Powiedz mi dlaczego widzę cię znowu

Czemu zawsze kiedy ruszam idzie za mną twój korowód

Serce mnie woła, dusza trzyma, a zakazuje rozum

Znalazłem porozumienie, wtedy ty znalazłaś powód

Byłam przy tobie, jak nie miałeś nic

Teraz na głowie triumfalny liść

Stoję obok po to żebyś mógł iść

Dlatego kolejny raz rodzi się myśl ta

Muszę iść, w głowie gra polifonia

Muszę iść, na smyki kalafonia

Czuję rytm, kroki to alegoria

A za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Muszę iść, leje oliwy do ognia

Oliwy do ognia, oliwy do ognia

Di en mi ciudad, di que es posible

Deja la monotonía en las aceras ese día

Las estrellas se fueron al cielo en busca de oportunidades

Y la gente infeliz sale a la calle para atrapar el brillo.

Yo no soy el que olvida el camino caro

Porque... gracias a esto, respeto un tiempo precioso.

No tengo mucho de eso, pero lo compartiré contigo para dártelo.

La gente no es un billete, la única regla para todas las malditas perras

Con cada paso, las voces se silencian, el silencio llama más fuerte

Los que estaban dando vueltas caen fuera del círculo.

No quiero morir rápido, la realidad se muere por mí.

El ángel cayó tan bajo que se rompió el halo

Me tengo que ir, la polifonía suena en mi cabeza

Me tengo que ir, cuerdas de colofonia

Siento el ritmo, los pasos son una alegoría

Y detrás de mí sigue esta jodida monotonía

Detrás de mí está esta maldita monotonía

Detrás de mí está esta maldita monotonía

Me tengo que ir, estoy echando leña al fuego

Combustible al fuego, combustible al fuego

¿Cómo son los sueños de los que no ven nada?

Los mudos piden ayuda a gritos, pero ¿dónde estoy yo?

Lo invisible duele mucho

soy esclavo de mis necesidades

No convenzas, porque de todos modos no lo voy a terminar.

Llegará un día en que el progreso te perseguirá

Si estás lejos, te afectará.

Cuando te des la vuelta, tropezarás

Siempre a mi lado para bien y para mal

Dime porque te vuelvo a ver

¿Por qué tu procesión siempre me sigue cuando me muevo?

Mi corazón me llama, mi alma me sostiene, y mi mente me lo prohíbe.

Encontré un acuerdo, luego encontraste una razón

estuve contigo cuando no tenias nada

Ahora en la cabeza una hoja triunfal

Estoy parado a tu lado para que puedas ir

Así que este pensamiento vuelve a surgir

Me tengo que ir, la polifonía suena en mi cabeza

Me tengo que ir, cuerdas de colofonia

Siento el ritmo, los pasos son una alegoría

Y detrás de mí sigue esta jodida monotonía

Detrás de mí está esta maldita monotonía

Detrás de mí está esta maldita monotonía

Me tengo que ir, está alimentando el fuego.

Combustible al fuego, combustible al fuego