Pavane - Mohsen Namjoo

من لولیتایی می شناختم

نقاش ِ طبیعت ِ بی جان

خسبیده در پَر ِ قو

تهران

و احمد

دیپلمه ریاضی و ناراضی

راننده تاکسی ِ زردمبو

مشهد

هر دو

مربوط به زمانه ای

که ناگاه همه چیز

از دست رفت

از هر سو

ایران

احمد گفت:

آی لولیتا!

منم سوار خسته ِ سرنوشت

که آرمان نسلم تباه شد

و لولیتا عاشق آن تباه شد

عاشق شده بر احمد ِ تباه شده بر اسبش

درازکِش

25 سال گذشت

من لولیتایی می شناسم

که نمی دانم از او هیچ جز سر ِ مویی

تهران

و خویش

دیپلمه ریاضی و ناراضی

نه گواهینامه ای

نه اسبی نه یابویی

هیچ کجای ایران

هالوژن ِ عظیم ِ امید

که اینک در من می زند سو سو

نه آنقدرم ابله

نه آنقدر دروغگو

که بگویم سوار ِ خسته ِ سرنوشت

اینچنین پُر رو

نه نسلم آرمانی دارد اصلا

که از دست رود

نه پولی که بگریزم

نه کونی که هَم کِشم

یا خود را ُکشم

پس هیچ لولیتایی مرا در خویشنخواهد پذیرفت

حتی در ریسایکِلبینش

بُگذارم و بُگذرم

غمگنانه و شاد

ما تحت گشاد و دل آزرده

conocí a lolita

Pintor de la naturaleza inanimada

Atrapado en la pluma de un cisne

Teherán

y Ahmad

Diploma matemático e insatisfecho

taxista de cuello amarillo

Mashad

ambas cosas

Correspondiente a un tiempo

que de repente todo

omitido

De todas partes

ایران

Ahmed dijo:

¡Ay, Lolita!

Yo también estoy montando el cansancio del destino

Que Arman Naslam se arruinó

Y Lolita se enamoró de él.

Enamorado de Ahmed, arruinado en su caballo

درازکِش

han pasado 25 años

lo se lolita

yo no se de el mas que un pelo

Teherán

y él mismo

Diploma matemático e insatisfecho

No es un certificado

Ni un caballo ni un caballo

En ninguna parte de Irán

El gran halógeno de la esperanza

que ahora late en mi

no tan estúpido

no tan mintiendo

Para decir el jinete cansado del destino

esta tan lleno

Ninguna generación tiene un ideal en absoluto.

eso esta perdido

No es dinero para huir

Yo no sé

o suicidarme

Para que ninguna Lolita me acepte en su familia.

Incluso en su reciclaje

Déjame ir y déjame ir

triste y feliz

Estamos abiertos y con el corazón roto