't Afscheid - Mieke

Ik voelde zijn hand door mijn haar

En hij streelde mijn wang

En ik dacht het is voorbij

Nog even maar en dan zie ik hem

Nooit meer terug

Nog een zoen en ik dacht het is voorbij

Maak het kort, doe het vlug

De regen valt neer als een doek op het toneel

In zijn ogen stond niets meer, het werd me teveel

Het was het geluid van de trein, dat ik wist waar ik

Stond

En die trein neemt me mee, ver van waar ik iets vond

Het huis is de trein die mij meevoert, ver weg

Van de plaats waar ik toch nooit gelukkig zou zijn

Uit mijn raam zie ik wazig een stip nog staan

Ik sluit mijn ogen, ik ga hier voor altijd vandaan

De bomen die glijden voorbij aan mijn oog

Mijn gedachten zijn doelloos, mijn tranen zijn droog

In de verte, daar ligt weer de stad in de zon

Een nieuw leven begint waar het eens toch begon

De jaren met hem zijn voorbij, ook mijn jeugd

Is nu oud zonder liefde en ook zonder vreugd

Als een klok die niet tikt, maar wel slijt aan de muur

De prijs van het leven was toch veel te duur

Als een klok die niet tikt, maar wel slijt aan de muur

De prijs van het leven was toch veel te duur

Sentí su mano a través de mi cabello.

Y me acarició la mejilla

Y pensé que había terminado

Solo un ratito y luego lo veré

nunca volver

Un beso más y pensé que había terminado

Hazlo corto, hazlo rápido

La lluvia cae como un trapo sobre el escenario

Ya no había nada en sus ojos, se volvió demasiado

Fue el sonido del tren que supe donde estaba

Estaba de pie

Y ese tren me lleva, lejos de donde encontré algo

La casa es el tren que me lleva lejos

Del lugar donde nunca sería feliz

Fuera de mi ventana veo un punto borroso que sigue en pie

cierro los ojos, me voy de aqui para siempre

Los árboles que se deslizan más allá de mi ojo

Mis pensamientos no tienen rumbo, mis lágrimas están secas

En de verte, allí yace la ciudad bajo el sol. otra vez

Una nueva vida comienza donde una vez comenzó

Se acabaron los años con él, también mi juventud

ya es viejo sin amor y tambien sin alegria

Como un reloj que no marca, pero se desgasta en la pared

El precio de la vida era demasiado caro

Como un reloj que no marca, pero se desgasta en la pared

El precio de la vida era demasiado caro