Ulice Nienawiści - Frontside

Codzień, codzień ulicą w dół

Oczy szybko błąkają się po ścianach

Odwracam głowę gdy pęka szkło

Kocham te miejsca ich dźwięk

To moja, krwawa czerwień ceglanych murów

W kontraście z błękitem mundurów

Śmiejąc im się w twarz zaczynam widzieć

Nie lękam się miejsca i słów

Czuję się odprężony i silny bo wiem

Na co stać to miejsce i na co stać mnie

Moja specjalność to dzikie kłopoty

Zgrabne tyłeczki wpatrzone w niebo

Nie lękam się

Bo wiem

Na co stać mnie

Razem z ulicą tworzymy rodzinę

Stalowy pręt mocno ściskam w dłoni

O każdy dzień znów muszę się bić

Ulica jest zbyt piękna żeby zginąć

Co druga brama skazana na śmierć

Dzieciaki dla których piłka jest matką

Nadejdzie czas gdy wypróbują broń

Nie lękam się

Bo wiem

Na co stać mnie!

Todos los días, todos los días por la calle

Los ojos vagan rápidamente por las paredes

Giro la cabeza cuando se rompe el cristal.

Me encantan estos lugares, su sonido.

Esta es mi maldita pared de ladrillos rojos

En contraste con el azul de los uniformes

Riendo en su cara empiezo a ver

No tengo miedo del lugar y las palabras.

Me siento relajado y fuerte porque sé

¿Qué puede hacer este lugar y qué puedo hacer yo?

Los problemas salvajes son mi especialidad

Culos bien formados mirando al cielo

no tengo miedo

Porque lo se

Que puedo hacer

Junto a la calle, creamos una familia

Agarro la barra de acero con fuerza en mi mano.

Tengo que volver a luchar por cada día

La calle es demasiado hermosa para morir.

Cada segunda puerta está condenada a la muerte

Niños para quienes la pelota es la madre

Llegará el momento en que prueben las armas.

no tengo miedo

Porque lo se

¡Que puedo hacer!