Aphrodite - Frank Boeijen

Sommigen zeggen dat liefde een leugen is

Dat Aphrodite niet uit de zee werd geboren

Sommigen zeggen dat haat de waarheid is

Jammer voor hen maar die zijn verloren

En ik weet niet goed bij wie ik hoor

Ik loop er maar wat tussendoor

Het is beter dat ik mezelf niet zo goed ken

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

Het kan zijn dat liefde een vermomming is

En dat alles een schaduw is van de werkelijkheid

Het kan zijn dat vriendschap een excuus is

Om jezelf niet te verliezen in eenzaamheid

En ik weet niet goed wat ik denken moet

Vrienden genoeg zelfs in overvloed

Ik zeg dit met een trillende stem

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

In elke voorbijganger schuilt een vriend

Wanneer zijn wij zo vervreemd van elkaar

Is het de angst voor bezit of voor verlies

Misschien zijn we daarom wel zo bang voor elkaar

Ik zou kunnen zeggen dat ik alles heb

Ik zou kunnen zeggen dat ik niet verloren ben

Want weet je dat ik vertrouwen in je heb

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

Je weet ik ben een man van weinig woorden

Als het gaat over het diepste van de ziel

Maar sinds de dag dat je mijn hart doorboorde

Viel die angst zo maar in het niet

En hier staan we dan aan de kust van de zee

Daar heb je het schip en het neemt ons mee

Misschien brengt het geluk misschien doet het pijn

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

En er geen middelen meer voor nodig zijn

Geen stof geen geest niets van het aardse bestaan

Maar voor eeuwig in het onbekende zijn opgegaan

Dan leven we voort als een oude legende

Waar 's avonds aan tafel van wordt verhaald

En ik hoop dat degene die de verteller is

Eindelijk ziet wie hij werkelijk is

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

Algunos dicen que el amor es una mentira

Que Afrodita no nació del mar

Algunos dicen que el odio es la verdad

Lástima por ellos, pero están perdidos.

Y realmente no sé a quién pertenezco

Camino solo un poco en el medio

es mejor que no me conozca tan bien

Ahora que finalmente veo quién eres realmente

Puede ser que el amor sea un disfraz

Y que todo es sombra de la realidad

La amistad puede ser una excusa

Para no perderte en la soledad

Y realmente no sé qué pensar

Amigos suficientes incluso en abundancia

digo esto con voz temblorosa

Ahora que finalmente veo quién eres realmente

Hay un amigo en cada transeúnte

¿Cuándo estamos tan distanciados el uno del otro?

¿Es el miedo a la posesión o a la pérdida?

Tal vez por eso nos tenemos tanto miedo

Podría decir que lo tengo todo

Podría decir que no estoy perdido

porque sabes que tengo fe en ti

Ahora que finalmente veo quién eres realmente

Sabes que soy un hombre de pocas palabras

Cuando se trata de las profundidades del alma

Pero desde el día que perforaste mi corazón

Ese miedo simplemente no se hundió en

Y aquí estamos en la costa del mar

Ahí tienes la nave y nos lleva

Tal vez traiga felicidad, tal vez duela

Cuando finalmente vemos quiénes somos en realidad

Cuando finalmente vemos quiénes somos en realidad

Y no se necesitan más recursos

No importa, no hay espíritu, nada de la existencia terrenal

Pero perdido para siempre en lo desconocido

Entonces vivimos como una vieja leyenda

Que se cuenta en la mesa por la noche.

Y espero que quien sea el narrador

Finalmente ve quién es él realmente

Cuando finalmente vemos quiénes somos en realidad