Pytania - Diox

Moja podróż jest bardzo odległa

Pod stopami już mam tylko wszechświat

Niby wszystko to kwestia podejścia

Bo drzwi mogą służyć do wyjścia i wejścia

Upalam wszystko od płomieni piekła

Biały ogień lśniący jak perła

Trawi na popiół wszystko prócz lodu

Bo ten pod ciężarem grzechów sam pęka

Ile prawdy udźwigniesz na rękach?

Kto powiedział, że prawda jest jedna?

Dokąd prowadzi cię twoja ścieżka

I czemu na końcu okazuje się błędna?

Zamiast więzi zaciska się pętla

Czy tylko inni mają prawo do szczęścia

Czemu szczęście się liczy w diamentach

Zapomnieli, że to kawałek węgla

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Ile warta jest nasza wolność

Czemu każda to jednak samotność

Moje słowa nie objęte promocją

Nie patrzę przez szybę, podchodzę by dotknąć

Podobno każdy ma własny kosmos

Ja za twój chyba dałbym się pociąć

Powiedz mi co jest zło a co dobro

I czemu tak często gubimy tu ostrość

Kto ostatni zaśmieje się głośno?

Komu jeszcze wypada się śmiać?

Na początku wierzymy tak mocno

Gotowi stawiać nasze zamki na piach

Wyciągamy ręce po nieboskłon

Chcemy sięgać za każdą z gwiazd

A kiedy gasną spowite ciemnością

Pozostaje nam już tylko strach

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Podobno wszystko odbija się echem

Podobno każdy ma w sobie Judasza

Powiedz czemu trzymasz w ręce kamienie

I kto ci powiedział, że nie warto wybaczać

Ja nie pytam ze względu na siebie

Nawet światło rzuca tu cienie

Znowu łzy upadają na ziemię

A nasze serca znów są pustym kraterem

Kto pozwolił osądzić nam resztę

Czemu reszta wystawia oceny

Czemu stoję, a myślę, że biegnę

Powiedz szczerze czemu miałbym ci wierzyć

Umieramy powoli samotnie

Coraz mniej w nas naszych korzeni

Skoro wszystko jest wokół tak proste

Mów kto wyprawi nam nasze pogrzeby

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

mi viaje esta muy lejos

solo tengo el universo bajo mis pies

Todo es cuestión de enfoque

Porque la puerta se puede utilizar para la salida y la entrada.

Quemo todo de las llamas del infierno

Fuego blanco brillando como una perla

Quema todo a cenizas excepto el hielo

Porque éste se quiebra bajo el peso de los pecados

¿Cuánta verdad puedes llevar en tus manos?

¿Quién dijo que solo hay una verdad?

¿Hacia dónde te lleva tu camino?

¿Y por qué resulta que al final está mal?

En lugar de un vínculo, una soga aprieta

¿Solo los demás tienen derecho a la felicidad?

Por qué la felicidad cuenta en los diamantes

Se olvidaron que era un trozo de carbon

Nuevamente, la ola arroja a tierra los barcos que se suponía que iban a ganar.

Puedes ver en sus rostros que la esperanza se desvanece como la sonrisa de un niño con los años.

Sin respuestas, solo preguntas, el pin quedó en las manos

Una granada lanzada se acerca al suelo y el polvo cae como una mandíbula

¿Cuánto vale nuestra libertad?

¿Por qué cada uno es soledad después de todo?

Mis palabras no incluidas en la promoción.

No miro a través del cristal, me acerco a tocar.

Se dice que cada uno tiene su propio cosmos.

Probablemente me habría cortado por la tuya

Dime lo que es malo y lo que es bueno

¿Y por qué a menudo perdemos el foco aquí?

¿Quién se reirá a carcajadas el último?

¿Quién más se está riendo?

Al principio, creemos tan fuertemente

Listos para poner nuestros castillos en la arena

Extendemos nuestras manos hacia el cielo

Queremos llegar a cada una de las estrellas

Y cuando salen envueltos en la oscuridad

Nos quedamos solo con el miedo

Nuevamente, la ola arroja a tierra los barcos que se suponía que iban a ganar.

Puedes ver en sus rostros que la esperanza se desvanece como la sonrisa de un niño con los años.

Sin respuestas, solo preguntas, el pin quedó en las manos

Una granada lanzada se acerca al suelo y el polvo cae como una mandíbula

Todo parece hacer eco

Aparentemente, todos tienen un Judas en ellos.

Dime por qué tienes piedras en la mano

Y quien te dijo que no vale la pena perdonar

No estoy pidiendo por mi propio bien

Incluso la luz proyecta sombras aquí

Las lágrimas caen al suelo otra vez

Y nuestros corazones son un cráter vacío otra vez

Quien nos deja juzgar al resto

¿Por qué el resto está dando calificaciones?

¿Por qué estoy de pie y creo que estoy corriendo?

Dime honestamente por qué debería creerte

Morimos lentamente solos

Nuestras raíces son cada vez menos en nosotros

Ya que todo alrededor es tan simple

Dime quién nos va a dar nuestros funerales

Nuevamente, la ola arroja a tierra los barcos que se suponía que iban a ganar.

Puedes ver en sus rostros que la esperanza se desvanece como la sonrisa de un niño con los años.

Sin respuestas, solo preguntas, el pin quedó en las manos

Una granada lanzada se acerca al suelo y el polvo cae como una mandíbula