Bloed Voor Wodan - Countess

«De laffe man denkt immer te leven

Als hij zich voor de strijd hoedt;

Maar de ouderdom geeft hem geen vrede

Ook als hem de speren die geven.»

Een koude ochtend in het hoge Noorden

Duizenden zwaarden en speren reflecteren

Het weke licht van de vroege winterzon

Duizenden krijgers die slechts eer begeren

Klaar voor de kamp treedt onze leider naar voren

Hij heft een gewijde speer boven zijn hoofd

Werpt deze over de aanstormende vijand

Hun zielen nu onvoorwaardelijk aan Wodan beloofd

De strijd begint en bloed vloeit door het woud

Woeste krijgskreten richten zich tot de oorlogsgod

Onze zwaarden doorklieven de harten der vijand

Een bloedige, eervolle dood op het slagveld hun lot

Bloed voor Wodan

In de duistere schaduwen van het Noordse woud

Slaat een eenzame figuur het slagveld gade

Zijn oog ziet dat Zijn kinderen de zege behalen

Hun vijanden worden voer voor wormen en maden

De strijd is gestreden, de zege is behaald

De buit van wapens en schilden bijeengebracht

Vervolgens verbrand ter ere van onze oorlogsgod

Een verzengend vuur verlicht de vallende nacht

De weinige vijanden die nog in leven zijn

Worden zonder genade gehangen aan bomen

Vervolgens doorstroken met de gewijde speer

Spoedig zullen de dochters van Wodan komen

«El hombre cobarde siempre cree que está vivo»

Si él guarda contra la batalla;

Pero la vejez no le da paz.

Incluso si las lanzas le dan.

Una mañana fría en el lejano norte

Miles de espadas y lanzas reflectantes

La suave luz del sol de principios de invierno

Miles de guerreros que solo desean honor

Listo para el campamento, nuestro líder da un paso adelante

Levanta una lanza consagrada sobre su cabeza.

Tíralo sobre el enemigo que se abalanza

Sus almas ahora incondicionalmente prometidas a Woden

Comienza la batalla y la sangre corre por el bosque.

Feroces gritos de batalla se dirigen al dios de la guerra

Nuestras espadas parten los corazones del enemigo

Una muerte sangrienta y honorable en el campo de batalla su destino

Sangre para Wodan

En las sombras oscuras del bosque nórdico

Una figura solitaria observa el campo de batalla.

Su ojo ve que Sus hijos obtengan la victoria

Sus enemigos se convierten en pasto de gusanos y gusanos.

La batalla está ganada, la victoria está ganada

El botín de armas y escudos recogidos

Luego quemado en honor a nuestro dios de la guerra

Un fuego abrasador ilumina la noche que cae

Los pocos enemigos que siguen vivos

Se cuelgan sin piedad en los árboles

Entonces perfora con la lanza sagrada

Pronto vendrán las hijas de Wodan