Buruk - Cem Adrian, Halil Sezai

Artık senin olmadığın bu ev…

Benim cehennemimdir…

Bıraktığın bir yarım hayat…

Benim tesellimdir…

Gözyaşlarım akmıyor artık…

Gözyaşlarım senindir…

Bak çocuklar hiç gülmüyor artık…

Bunun suçu benimdir…

Ah içimde…

Ah içimde…

Sen giderken eğilen yüzüm…

Benim acizliğimdir…

Bastığın her kaldırım taşı…

Senin cinayetindir

Durdurmuyor, hiç durmuyor artık…

Zaman felaketimdir…

Her gün can alıp, her yeni gün veren…

Umut benim zehrimdir…

Ah içimde…

Ah içimde…

Kırık dökük bir can

Yitik bitik bir kalp

Yanık yenik bir aşk var içimde…

Zifir siyah bir his

Feryat figan bir ses

Emanet bir nefes var içimde…

Kırık dökük bir can

Yitik bitik bir kalp

Yanık yenik bir aşk var içimde…

Zifir siyah bir his

Feryat figan bir ses

Emanet bir nefes var içim hep…

Buruk…

Seni, sen giderken gelen yağmurlara emanet ettim

O çok sevdiğin kır çiçeklerine, vazgeçirip sonbahardan…

Seni taze ilkbaharlara emanet ettim…

Seni çıkmaz sokaklardan, uzun yollara…

Karanlıktan aydınlığa emanet ettim…

Derinlerden bulutlara, siyahlardan beyazlara emanet ettim…

Tüm yazgıları silip ellerimle, seni başka bir kadere emanet ettim…

Seni kendimden sakınıp, bir başka kalbe emanet ettim…

Seni bir felaketten esirgeyip, bir umuda emanet ettim…

Esta casa donde ya no estás…

es mi infierno...

Media vida te fuiste...

es mi consuelo…

Mis lágrimas ya no fluyen...

Mis lágrimas son tuyas...

Mira, los niños nunca más sonríen...

Que es mi culpa...

Ay dentro de mi...

Ay dentro de mi...

Mi cara que se dobla cuando te vas...

es mi debilidad...

Cada adoquín que pisas...

es tu asesinato

No se detiene, ya no se detiene...

El tiempo es mi desastre...

Tomando la vida cada día y dando cada nuevo día...

La esperanza es mi veneno...

Ay dentro de mi...

Ay dentro de mi...

un alma rota

un corazón perdido

Tengo un amor quemado y derrotado dentro de mí...

Una sensación de tono negro

Una voz que grita

Tengo un soplo de seguridad dentro de mí...

un alma rota

un corazón perdido

Tengo un amor quemado y derrotado dentro de mí...

Una sensación de tono negro

Una voz que grita

Siempre tengo un aliento seguro...

Acre…

Te encomendé a las lluvias que vinieron cuando te fuiste

Esas flores silvestres que tanto quieres, ríndete y cae...

Te encomendé a fuentes frescas…

Llevarte de callejones sin salida a caminos largos...

Lo encomendé de las tinieblas a la luz…

Lo encomendé a las nubes desde lo profundo, de los negros a los blancos…

He borrado todos los destinos y te he confiado a otro destino con mis manos...

Te mantuve a salvo de mí mismo y te encomendé a otro corazón...

Te evité una calamidad y te encomendé a una esperanza...