Buz - Canfeza

Cahilliğimi şairlik sanmışım onca süre

Hiç gerçeği göstermemiş, sihirli kürem

Sihir diye bir şey yokmuş bile esasında

Şiiri seni geri döndürecek bi' sihir sandım uzun süre

Ne şiir sihirdi ne sen sihirli bir şiir

Seni gösterir beş parmağım beşi bir

Nefes miktarınca seni içime çeken keşidim

Yıktığın köprünün altında bulacaklar leşimi

Beş ilim bilirim beşi sen

Ben noktayım yanımda beş isen

Kafam telaffuzunla kayıtsız şartsız hoşbeş ise

Her harfin ardı kelime her sözcüğün peşi sen

Ellerimi yıkar gibi temizlendim senden

Böyle sevmedim böyle de sevmem

Ellerimi yıkar gibi kurtuldum çamurundan

Yine de sensiz eser yorulmaz elimin hamurundan

Baharım ilk ve sonum Aşk ormanımın musonu

Kuş olup uç ve öğren Gökyüzünün var mı bi sonu?

Kaç ömür sürer buluşmamız denesek Gök ve kuş olup

Neredesin leyla?

Hangi gözde?

Hangi özlü sözde?

Birer çınar dalıyız aynı közde

Neredesin leyla?

Hangi defterlerde?

Üzerlerine kahve dökülmüş nice kitaplarda?

Çık artık şu kitaplardan

Koluma gir ve birlikte ölüme yürüyelim

O’na kavuştuğum anlar da olur mutlaka günü gelir

O gün, o gül, o gün ışıltısından yüzüne vuracak

Yatağıma düş, ayağın kaysın yanıma seril

Aşk.

Aleve ver bu yatak yorganı, parçala çarşafımı

Ben içimde içinde ki senden daha da karmaşığım

Son kaşığım;

Beni sarıp tükettin, aynı yaptığıyla bu yaptığın

Esasında çınara, sarmaşığın

Seni sordular boş bıraktım

Kalemi tuttum koş bıraktır

Zaman sarhoş bir attır

Yapma ayıptır, etme günahtır

Zayıftım… da zayıflık ayıp mı?

Baharım ilk ve sonum Aşk ormanımın musonu

Kuş olup uç ve öğren Gökyüzünün var mı bi sonu?

Kaç ömür sürer buluşmamız denesek Gök ve kuş olup

Todo este tiempo pensé que mi ignorancia era poesía

Nunca mostré la verdad, mi bola mágica

De hecho, no existe tal cosa como la magia.

Durante mucho tiempo pensé que la poesía era una magia que te traería de vuelta

Ni la poesía era magia, ni tú un poema mágico

Te muestro mis cinco dedos cinco a uno

Soy la perra que te chupa tanto como respiro

Lo encontrarán debajo del puente que destruiste

yo se cinco ciencias y cinco eres tu

Soy el punto si tienes cinco a mi lado

Si mi cabeza es incondicionalmente amable con tu pronunciación

La palabra después de cada letra, después de cada palabra que

Me he limpiado de ti como si me estuviera lavando las manos

No me gustaba así, tampoco me gustaba así.

Me deshice del barro como si me estuviera lavando las manos.

Aún sin ti el trabajo no se cansa de la masa de mi mano

Mi primavera es mi primer y último monzón de mi bosque de amor

Conviértete en pájaro vuela y aprende ¿El cielo tiene un final?

¿Cuántas vidas nos llevará encontrarnos, si tratamos de convertirnos en el cielo y el pájaro?

¿Dónde estás Leyla?

¿Qué favorito?

¿Qué seudónimo conciso?

Somos ramas de sicómoro en la misma brasa

¿Dónde estás Leyla?

¿En qué cuadernos?

¿En muchos libros con café derramado sobre ellos?

Sal de estos libros

Toma mi brazo y caminemos juntos hacia la muerte

Habrá momentos en los que me encuentre con él, definitivamente llegará el día.

Ese día esa rosa brillará en tu rostro ese día

Cae en mi cama, resbala y acuéstate a mi lado

Amar.

Prende fuego a esta colcha de cama, rasga mi sábana

Soy aún más complicado por dentro que tú.

mi ultima cuchara

Me envolviste y me consumiste, lo mismo que hiciste

De hecho, el plátano, la hiedra

Te preguntaron, lo dejé en blanco

Sostuve la pluma, corrí y renuncié

El tiempo es un caballo borracho

Es una vergüenza hacerlo, es un pecado hacerlo

Yo era débil... ¿es una vergüenza ser débil?

Mi primavera es mi primer y último monzón de mi bosque de amor

Conviértete en pájaro vuela y aprende ¿El cielo tiene un final?

¿Cuántas vidas nos llevará encontrarnos, si tratamos de convertirnos en el cielo y el pájaro?