Blacha - Budyń

Ach, jakbym chciał wypalić ci dziś blachę

Blachę niepodszytą strachem

Na palcu, nie na pięści

Z miłości, nie ze złości

Ej, ty w tym głupim lustrze

Twój ryj sam krzyczy do mnie «weź mnie ustrzel»

Dziwna rzecz dzieje się ze mną

Nie dość, że mam gorączkę, to jeszcze blachogenną

Czy aż kipię?

jak boli żeby ci przypierdolić

Powstrzymując się resztką samokontroli

Ale tak mnie kusi żeby zdrowo ci wyciąć

Blachę, blachę?

no, bez przesady, taką tycią

Jak można żyć tak?

do diabła

Nieudolna kopio szalonego wahadła

Wciąż w te i we w te, ten burdel tak daleko zaszedł

Że ciągnie mnie ku wspomnianej blasze

Równocześnie tli się we mnie nadziei iskra

Że pogrożę palcem tylko, a ty opamiętasz się natychmiast

I zobaczę poprawy choćby obrys

Więc ciś człowieku, ciś, pókim dobry

Ah, como si quisiera quemarte una lata hoy

Una hoja de metal sin forrar con miedo

En un dedo, no en un puño

Por amor, no por ira

Oye, tú en ese estúpido espejo

Tu hocico solo me grita «tírame»

me esta pasando una cosa rara

No solo tengo fiebre, también es ardiente

¿Estoy hirviendo?

como duele joderte

Reteniendo el último bit de autocontrol

Pero estoy tan tentado de dejarte limpio

¿Hoja, hoja?

bueno, no exagero, que gordo

¿Cómo puedes vivir así?

vete al infierno

Una copia torpe de un péndulo loco

De ida y vuelta, este burdel ha ido tan lejos

Que me atrae hacia la mencionada chapa

Al mismo tiempo, una chispa de esperanza está ardiendo en mí.

Que sacudiré mi dedo y entrarás en razón de inmediato

Y veré mejoras hasta en el delineado

Así que shh hombre, shh, mientras estoy bien