Breekpunt - ABN

We kunnen niet terug, na what jij me hebt verweten

Onderweg naar het nieuwe oude wonden opengereten

Ik moet gevoelens uitzweten langs bevroren traankanalen

Mijn tong dik en lang, kon iemand mijn stilte maar vertalen

Rustig ademhalen, ik zit te happen naar lucht

Mijn longtakken zijn geplugd, met zenuwpijn bevrucht

Het ritme van mijn gezucht, de regelmaat van een metronoom

Van de rozen die je van mij kreeg, vlocht je een doornkroon

De koning op zijn troon in zijn verlaten fort

Ik had geen honger naar verwijten, toch kreeg ik het op mijn bord

Heel mijn wereld ingestort, ik zweef rond in eenzaamheid

What was niet meer is, what de rest is eerbaarheid

Ik sta te trillen op mijn benen, maar blijf rechtstaan

En ruil al je leugens voor een lach en een traan

Dat het zo mis had kunnen gaan dat voelde we al weken

Op het punt dat niemand buigt kan liefde heel snel breken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

What men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

De herinnering aan jou draag ik als een litteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken

Ik zou je moeten loven, mijn twijfel en angst verdoven

Want ik hoor je woorden wel, maar ik kan ze niet geloven

Op je lippen is de waarheid n maal te veel uitgeschoven

Onmacht grijpt om me heen, kon iemand me maar beloven

Dat we elkaar niet meer gingen tegenwerken, brandmerken en beperken

Soms is het beter los te komen dan nog meer pijn te verwerken

Glazuur staat op barsten, want ik bijt het hardste

Op mijn tanden;

zie nu zwaar overbelaste

Contrasten op het scherpst van de snee gedreven

Zonder medeleven, het ingewreven en afgeschreven

What je zei bleef kleven, deed me huiveren en beven

Van ons sprookjeskasteel is alleen een rune overgebleven

Waar liefde niet wil wonen, geen dromen meer uitkomen

En haat en demonen zichzelf tot keizer kronen

Leeggebloede inktpatronen door je angel leeg gestoken

Twee zakken vlees en knoken hebben op het breekpunt gebroken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

What men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

De herinnering aan jou draag ik als een litteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken

Toen we vast zaten, had ik je moeten laten haten

In plaats van te praten, zinnen explodeerde als granaten

Woorden vielen als soldaten, leeggebloed, vol kogelgaten

De veelvraten, die ik op je ziel had losgelaten

Aten en vraten aan al je ledematen

Het verleden dat we vergaten begon weer geur door te laten

Als zuur in je ogen, was die stank in je neusgaten

Ik wou boter bij de vis, kreeg minarine bij de graten

Verlaten hoeken zijn de echo van ons getier

Bevroren tranen schraap ik met een zakdoek van schuurpapier

Mijn allerliefste vijand, mijn meest geliefde roofdier

Met een paar rukken, beet je stukken uit mijn hartspier

Laat het je smaken, laat het kraken tussen je kaken

Moordzaken doodmaken!

De botten kraken, de dolken staken

Je zult nooit ontwaken, in je doorbloedde laken

Gebroken op het breekpunt waar mijn woorden onstaken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

What men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

De herinnering aan jou draag ik als een litteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken

No podemos volver después de lo que me acusaste

En el camino a las nuevas viejas heridas abiertas

Tengo que sudar sentimientos a través de conductos lagrimales congelados

Mi lengua gruesa y larga, si alguien pudiera traducir mi silencio

Toma una respiración profunda, estoy jadeando por aire

Mis ramas pulmonares están tapadas, fertilizadas con dolor nervioso

El ritmo de mis suspiros, la regularidad de un metrónomo

De las rosas que de mí recibiste trenzaste una corona de espinas

El rey en su trono en su fortaleza abandonada

No tenía hambre de reproches, pero lo tengo en mi plato

Todo mi mundo se derrumbó, floto en soledad

Lo que ya no fue es, lo demás es

Me tiemblan las piernas, pero sigo de pie.

Y cambiar todas tus mentiras por una sonrisa y una lágrima

Llevábamos semanas sintiendo que las cosas podrían haber ido tan mal

Cuando nadie se dobla, el amor puede romperse muy rápido

¡Punto de ruptura!

Doblar o romper

Lo que uno no pide se encenderá tarde o temprano

¡Punto de ruptura!

Doblar o romper

Silencios porque faltan las palabras adecuadas

¡Punto de ruptura!

Doblar o romper

Llevo tu recuerdo como una cicatriz

¡Punto de ruptura!

Doblar o romper

Tomé tu amor en la espalda, no sabía que iba a picar

Debería alabarte, adormecer mis dudas y miedos

Porque escucho tus palabras, pero no puedo creerlas

En tus labios la verdad se ha extendido n veces demasiado

La impotencia se está extendiendo a mi alrededor si alguien pudiera prometerme

Que ya no nos opondríamos, marcaríamos y restringiríamos unos a otros

A veces es mejor relajarse que lidiar con más dolor

El esmalte está a punto de romperse, porque muerdo más fuerte

en mis dientes;

ver ahora muy sobrecargado

Contrastes llevados a la vanguardia

Sin simpatía, lo frotó y lo canceló

Lo que dijiste se quedó, me hizo temblar y temblar

Solo queda una runa de nuestro castillo de cuento de hadas.

Donde el amor no quiere vivir, no más sueños se hacen realidad

Y el odio y los demonios se coronan Emperador

Cartuchos de tinta vacíos vaciados por tu ángel

Dos sacos de carne y huesos se han roto en el punto de ruptura

¡Punto de ruptura!

Doblar o romper

Lo que uno no pide se encenderá tarde o temprano

¡Punto de ruptura!

Doblar o romper

Silencios porque faltan las palabras adecuadas

¡Punto de ruptura!

Doblar o romper

Llevo tu recuerdo como una cicatriz

¡Punto de ruptura!

Doblar o romper

Tomé tu amor en la espalda, no sabía que iba a picar

Cuando estábamos atrapados, debería haberte dejado odiar

En lugar de hablar, las frases explotaron como granadas.

Las palabras cayeron como soldados, desangrados, llenos de agujeros de bala

Los glotones que había desatado en tu alma

Comí y comí en todas tus extremidades

El pasado que olvidamos empezó a oler de nuevo

Como ácido en tus ojos, ese hedor estaba en tus fosas nasales

Quería mantequilla con el pescado, obtuve minarine con los huesos

Los rincones desiertos son el eco de nuestro clamor

Raspo las lágrimas heladas con un pañuelo de lija

Mi más querido enemigo, mi más querido depredador

Con unos cuantos tirones, mordiste pedazos de mi músculo cardíaco.

Deja que te pruebe, deja que se rompa entre tus mandíbulas

¡Mata a los homicidas!

Los huesos se rompen, las dagas golpean

Nunca despertarás, en tu sábana ensangrentada

Roto en el punto de ruptura donde estallaron mis palabras

¡Punto de ruptura!

Doblar o romper

Lo que uno no pide se encenderá tarde o temprano

¡Punto de ruptura!

Doblar o romper

Silencios porque faltan las palabras adecuadas

¡Punto de ruptura!

Doblar o romper

Llevo tu recuerdo como una cicatriz

¡Punto de ruptura!

Doblar o romper

Tomé tu amor en la espalda, no sabía que iba a picar